Last van digi-schaamte en AI-angst?

Foto: Ester Overmars

Want wat als je niet precies weet wat je met AI moet? Wat als je inbox je al overspoelt, je systemen vastlopen en je vergaderingen bijwoont waarvan je je achteraf afvraagt wat je daar deed? Dan voelt AI niet als versneller, maar als extra gewicht. In Baaz Magazine vertelt Lars Sørensen hoe je hiermee omgaat.

In Nederland zijn naar schatting vijf miljoen schermwerkers. Bijna de helft werkt meer dan zes uur per dag achter een scherm. Tegelijkertijd ervaart ongeveer één op de vijf werknemers burn-outklachten. De correlatie is niet zwart-wit, maar de vraag is legitiem: wat doet onze digitale werkdruk met ons leervermogen, ons zelfvertrouwen en onze mentale ruimte?

Digi-schaamte is de grootste drempel

In dit persoonlijke en scherpe stuk onderzoekt Lars Sørensen het fenomeen digi-schaamte: het gevoel dat je achterloopt, dat anderen het beter begrijpen en dat jij degene bent die “het nog niet snapt”. Hij koppelt die schaamte aan AI-angst; de vrees dat technologie je overvleugelt of zelfs vervangt.

Maar de kern van zijn betoog is hoopvoller dan de titel doet vermoeden. Digitale fitheid draait niet om alles weten of elke nieuwe tool direct omarmen. Het begint bij eerlijkheid. Durven zeggen: ik weet het niet precies. En vanuit die positie ruimte creëren om te leren.

Sørensen pleit voor psychologische veiligheid binnen organisaties. Want leren kan alleen als mensen zich competent, autonoom en verbonden voelen. Laten dat nou precies de voorwaarden zijn, die onder druk staan in een digitale revolutie die sneller gaat dan ons aanpassingsvermogen.

AI hoeft geen bedreiging te zijn. Maar het vraagt wel om een cultuur waarin vragen stellen normaal is en ontwikkeling niet wordt afgedwongen door schaamte of sociale druk.

In Baaz Magazine lees je waarom digi-schaamte een onderschat thema is in de AI-discussie en hoe eerlijkheid de eerste stap is naar echte digitale volwassenheid. Nooit meer een editie missen? Neem dan een abonnement!