De kracht van vakmanschap in Jiro dreams of sushi

In Jiro Dreams of Sushi zien we hoe Jiro Ono ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds elke dag in zijn kleine restaurant in Tokio werkt. Dat deed hij in 2011 op 85-jarige leeftijd nog, en 15 jaar later is hij nog steeds niet uit de keuken te slaan, zelfs zonder drie Michelinsterren. Zijn drive zit hem in zijn focus; op kwaliteit, op vakmanschap en vooral op sushi.

De documentaire is rustig en bijna meditatief, maar onder dat kalme oppervlak zit een messcherpe boodschap: uitmuntendheid is geen eindpunt, maar een dagelijkse keuze.

Ondernemen als levenslange toewijding

Jiro ziet zijn werk niet als een bedrijf, maar als een ambacht dat je nooit volledig beheerst. Elke rijstkorrel, elke snede vis, elke handeling wordt eindeloos herhaald en verfijnd. De film laat zien hoe hij zijn dagen structureert rond verbetering, niet rond efficiëntie of groei. Voor ondernemers die gewend zijn te denken in targets en kwartaaldoelen is dat confronterend én verhelderend.

Het laat zien dat consistentie en kwaliteit vaak belangrijker zijn dan voortdurende vernieuwing. Niet door steeds iets nieuws te doen, maar door steeds hetzelfde beter te doen, bouwt Jiro een reputatie op die wereldwijd wordt erkend.

Een belangrijk deel van de documentaire draait om de relatie tussen Jiro en zijn zoon, die het restaurant ooit zal overnemen. Leiderschap wordt hier niet uitgelegd in modellen of theorieën, maar zichtbaar gemaakt in gedrag. Verwachtingen zijn hoog, fouten worden niet verzacht en lof is schaars. Dat klinkt hard, maar de film laat ook zien dat duidelijkheid en voorbeeldgedrag een krachtige vorm van leidinggeven kunnen zijn.

Voor ondernemers roept dit vragen op over hoe je mensen opleidt, hoe je standaarden bewaakt en hoe je kennis overdraagt zonder het karakter van je bedrijf te verliezen.

Vakmanschap in Jiro Dreams of Sushi

In een tijd waarin bedrijven steeds meer producten, meer markten, meer doelgroepen willen, is Jiro Dreams of Sushi een pleidooi voor focus. Jiro doet één ding, en weigert daar concessies in te maken. Die focus maakt zijn onderneming niet kwetsbaar, maar zorgt juist voor een hoop lof. Het laat zien dat kiezen wat je níét doet minstens zo belangrijk is als wat je wel doet. Groei is top, maar moet niet laten afleiden van waar je echt goed in bent.

Vakmanschap staat in Jiro Dreams of Sushi centraal. Er is geen spectaculaire groei, geen disruptie en geen grote plottwists of groot drama. Wat je wel ziet, is wat er gebeurt als iemand zijn werk uiterst serieus neemt, dag in, dag uit, zonder shortcuts. Je gaat door de documentaire verder kijken dan naar hype en schaal, en zich afvragen wat duurzaamheid, kwaliteit en trots op het werk echt betekenen.

Het is een documentaire die je niet motiveert om harder te werken, maar om scherper te kiezen. En dat is soms precies wat ondernemen nodig heeft.